ik heb op nee gestemd...

verzorgingstehuis al1 voor suryoye vind ik te ver gaan....strax gaat iedereen zijn eigen ding eisen.....

en het hoort ook niet bij het plaatje "ĂŻntegreren"

ik zou eerder vanuit een vereniging vrijwilligerswerk/of betaald werk...een project/plan opstarten...die bestaat uit vrouwen/mannen die hulp bieden paar keer in de week aan onze bejaarden...in hun eigen huis...

Dus jij beweert dat als mensen geen lid zijn van jouw vereniging jij ook niet naar ze omkijkt om te helpen en dus dood kunnen vallen in jouw ogen, dat is wat jij zegt.

Welke zijn dan ooit Jehova getuigen geworden eigenlijk? Want dat zegt iedereen wel, maar in werkelijkheid is dat helemaal niet zo, of in ieder geval niet zoveel als men beweert. Ze zijn baptisten ofzo geworden en sommigen hebben zeg maar een soort eigen kerk in hun huizen zeg maar opgericht. Die hoeven we ook niet te helpen want de meeste daarvan hebben allemaal al een verblijfsvergunning.

Maar er zijn wel degelijk vele andere suryoye, die zich geen oromoyo of othoroyo noemen en wel hulp nodig hebben. Ze wonen hier al jaren, dan kun je toch ook moeilijk weer terug gaan naar Syrie waar je niet eens weet wat er met je gezin en jouwzelf gaat gebeuren.
Het beetje geld wat ze kregen van de overheid is stopgezet en ze zijn op straat gezet zoder een dak boven hun hoofd en zonder verzekering, dus als je ziek bent kun je niet even naar de dokter gaan of medicijnen gaan halen als je die gebruikt.
Wij hebben zo'n oud vrouwtje en haar dochter bij ons in huis gehad en dat is ook niet prettig voor hun, om steeds maar weer van anderen afhankelijk te zijn en van hun te leven. Maar onze huisarts was gelukkig wel bereid om haar in behandeling te nemen zonder kosten daaraan te verbinden. En nou worden ze niet door de suryoye geholpen maar juist door de Nederlandse kerken, die hun onderdak hebben gegeven en hun huur en onkosten betalen. En die bewijzen dan zo dat ze wel degelijk 'echte'Christenen zijn. In tegenstelling tot anderen van ons die zich suryoye noemen en zich heilig vinden, maar zo schijnheilig zijn dat ze hun eiegn volk niet eens helpen als het erop aan komt.

Je hoeft niet altijd te schuilen achter de 'verenigingen' en dat dan als jou smoesje te gaan gebruiken waarom jij niemand wil helpen.
Als je mensen echt wilt helpen vind je wel een manier om dat te doen, zelfs zonder vereniging, want die kunnen toch niets doen. Ze hebben hun eigen geld zelf nodig en kunnen niet voor een verblijfsvergunning zorgen.

Witam szanownych forumowiczow,

Chce sie podzielic z Wami nowa wiadomoscia. Niestety zla. Co prawda jest ona jedynie po holendersku ale byc moze ktos z Was bedzie mial czas na jego przetlumaczenie.




HANBA !!! HANBA !!! HANBA !!! Panie ROUBOS bierz swa bande i przenies sie do CHIN jaka Ci za drogo. Informacje powyzej to tylko namiastka tego co przygotowali. Po prostu jestem tym przerazony.

Panie Ministrze Donner do smieci z tym pomyslem !!!

Drodzy koledzy i kolezanki zastanowcie sie dla kogo tak naprawde pracujecie.

Pozdrawiam,

Janosik

Aramese Genocide 1915-2005? Nee, bedankt…?!

Dit jaar is het precies 90 jaar geleden dat er na een korte periode van relatieve rust in 1915 in Tur ‘Abdin en omgeving onmenselijke bruutheden plaatshadden met destructieve gevolgen voor ons Aramese (Suryoyo) volk. Daarom hebben onze organisaties uit heel Europa besloten om op zondag 12 juni 2005 in Brussel de Genocide op onze bloedeigen (over)grootvaders te herdenken. En daarover wil ik nu zeer in het kort enkele opmerkingen kwijt.

In de aanloop naar de herdenking van de meest afschuwelijke periode van de afgelopen 600 jaar in de nationale geschiedenis van de Arameeërs, loopt het Aramese volk niet bepaald warm voor de SAYFO, het jaar van ‶[het islamitische] zwaard.” Inderdaad, het leeft helemaal niet onder ons volk. Vooral niet onder de huidige, jongere generatie. Maar wie kan ze hun onwetendheid en desinteresse – althans, zo zie en ervaar ik het – kwalijk nemen?

Vóór alles ligt de verantwoordelijkheid bij onze eigen (groot)ouders om de jeugd over deze trieste episode te informeren. Buiten het ouderlijk huis rust er echter ook een grote taak op de schouders van diegenen die de verantwoordelijkheid aanvaard hebben om ondermeer hun eigen volk – met name de jongere generatie – in te lichten over dit soort essentiĂŤle zaken.

Op het moment van schrijven is er nog ongeveer één week te gaan voordat er bussen vanuit Nederland naar Brussel zullen rijden. Maar tot mijn spijt constateer ik dat de bussen relatief weinig Arameeërs richting België zullen vervoeren. Zouden we hieruit mogen afleiden dat de beide ‘partijen’ jammerlijk gefaald hebben om ons volk de afgelopen weken/maanden voldoende voor te lichten over de SAYFO en de ernstige consequenties ervan voor ons volk?

Misschien wel. Maar is het ook niet waar dat velen onder ons eigenlijk al aardig geĂŻnformeerd zijn over de SAYFO? Als deze waarneming inderdaad juist is, dan zou men toch ook op eigen kracht verder kunnen navragen over de SAYFO om er meer over te leren?

In ieder geval had ieder individu zelf kunnen weten dat ons volk het trauma van de SAYFO anno 2005 precies 90 jaar lang probeert te verwerken. Zo zou men ook mogen verwachten dat de Aramese organisaties er een serieuze activiteit over zouden organiseren; hadden zij dit niet gedaan, dan kon de organisaties hierin nalatigheid en onverschilligheid verweten worden.

Opnieuw: het is dit jaar 90 jaar geleden dat de SAYFO begon. Als het werkelijk teveel gevraagd is van de huidige generatie om slechts één zondag in het jaar 2005 te reserveren voor een stille protestactie (onze SAYFO is immers nog steeds niet officieel erkend, noch door Turkije noch door andere Westerse landen), dan vind ik werkelijk dat we de genocide met z’n allen maar naar de geschiedenisboeken moeten verwijzen en Turkije hierover nooit meer mogen betichten als wij zelf niet eens geïnteresseerd zijn om onze bloedeigen voorouders te gedenken. (Vandaar dat ik deze brief maar bij KOETJES EN KALFJES geplaatst heb, waar het wellicht op z'n plaats is.) Dit geldt in eerste instantie voor die mensen die in principe wel tijd kunnen vrijmaken op zondag 12 juni 2005, maar gewoonweg niet de moeite hiervoor nemen.

Eigenlijk zouden wij, Arameeërs, met minimaal 10 bussen uit Nederland naar Brussel moeten vertrekken volgend weekend. Maar ik vraag me serieus af of we er al 3 vol kunnen krijgen. Amsterdammers, Rijssenaren, Hengeloërs, Enschedeeërs, Oldenzalers en andere Nederlandse Arameeërs – opeens zijn ze nergens meer te bekennen…

Voor een Aramees veldvoetbaltoernooi in de regio stroomt het bijna ieder jaar vol met ArameeĂŤrs uit heel Nederland. Als er hage/haflat (culturele feesten) plaatsvinden, is het ook altijd stampvol. Daarom stoort het mij dat wij voor dit soort activiteiten wĂŠl bereid zijn om weken van te voren voorbereidingen te treffen en voor een vereiste Genocide herdenking niet. Het enthousiasme en de passie straalt er altijd vanaf als er b.v. weer een feest of een sportactiviteit op komst is. Waarom toch ontbreekt diezelfde motivatie voor echte, serieuze activiteiten, zoals de Genocide herdenking van volgende week zondag?

Er is nog zoveel meer te zeggen. Maar laat ik deze oproep om volgende week zondag met z’n allen massaal (!) met dezelfde gedrevenheid als op onze voetbaltoernooien en feesten een stille mars te lopen ter herdenking van onze onschuldige slachtoffers, onze bloedeigen (groot)vaders en (groot)moeders, op dit punt maar afronden.

In het klooster van/dayro d-Za’faran te Mardin schreef malfono ‘Abed Mshiho Na‘aman Qarabash in 1918 hetgeen hij meegemaakt en gezien had vanaf 1915 tot en met 1918 als 14-jarige jongen op in een boek getiteld VERGOTEN BLOED (in ons klooster te Glane uitgegeven in 2002 in Nederlandse vertaling). Jawel, hij was nog maar 11 jaar toen hij begon met het vastleggen van alle gruwelijke verhalen in de streek van Mardin! De grote Aramese malfono schreef ondermeer:

‶Ik ben er zeker van, dat als de kinderen van wie overgebleven zijn, die zich voor de vernietigende vervolgingen redden konden, na lange tijd de verhalen lezen, zij waarschijnlijk zullen zeggen dat ik de weergave overdreven heb en mij daarom zullen minachten, en zelfs dit kleine deel, dat slechts een druppel is uit de zee van gebeurtenissen, niet zullen geloven. Ja, zij zullen niet geloven dat in de 20e eeuw der beschaving, de eeuw van het licht en van de vrijheid, zulke vreselijke daden begaan zijn, gruweldaden waar zelfs wilde dieren bij verbijsterd zouden hebben gestaan.” (Blz. 62)

‶Ik heb de verslagen opgetekend, opdat ze enerzijds als een vermanende stem doorgonzen in de oren van komende generaties, wanneer deze de oren openen, om het klagen van de onderdrukten te horen, en anderzijds om als een vermanend beeld voor de ogen en de geest van de mensheid te dienen, om die tot boetetranen te roeren. En ook, om ze als een gruwelijk voorbeeld dit onrechtvaardig behandeld volk voor te houden, om het, wanneer het verlicht is en weer vrij kan ademen, de waarheid te tonen. (Blz. 18)

Vandaag leven wij, onverhoopt, in een democratie en genieten wij daadwerkelijk van vrijheden waar onze (groot)ouders tot voor kort nooit van hadden durven dromen. Mijn persoonlijke aansporing daargelaten, hopelijk is de ‶vermanende stem” van de gerespecteerde malfono wél in staat om door te klinken in de oren van de gerespecteerde lezer(es).

Laten wij daarom gehoor geven aan de oproep van onze Aramese organisaties door op zondag 12 juni 2005 met z’n allen massaal naar Brussel af te reizen voor een stille en democratische herdenkingstocht! We moeten toch makkelijk 10 bussen vol kunnen krijgen, lijkt mij?

Hopelijk zien we elkaar volgende week zondag in Brussel!

Johny Messo
Vrijdag 3 juni 2005

P.S.: GRATIS busvervoer wordt geregeld. Voor meer info, zie www.platformaram.nl en/of benader de desbetreffende Aramese vereniging in jouw woonplaats.