RPO WŚL (2007-2013) Poddziałanie 7.1.2 - Modernizacja i rozbudowa infrastruktury uzupełniającej kluczową sieć drogową - Przebudowa ul. PCK wraz z kanalizacją w Mysłowicach. - I etap

Zakres robót budowlanych do wykonania:
1) przebudowa jezdni w ul. PCK z budową ronda:
- budowa ronda trójwylotowego - skrzyżowanie ul. PCK z ul. Gagarina (jezdnia z betonu asfaltowego gr. 5 cm, wewnętrzny pierścień ronda z kostki betonowej),
- budowa dwóch zatok autobusowych (z kostki granitowej) wraz z wiatami,
- budowa chodnika wokół ronda i po popołudniowej stronie jezdni ul. PCK do granicy wyznaczonej jako etap I (z kostki betonowej gr. 8 cm),
- remont jezdni ul. PCK od ronda do granicy etapu I,
- wykonanie dojazdu do działek zlokalizowanych przy projektowanym rondzie,
- wjazd do posesji.
2) budowa sieci kanalizacji deszczowej
3) przebudowa sieci gazowej
4) przebudowa sieci energetycznych i telekomunikacyjnych

CZAS TRWANIA ZAMÓWIENIA LUB TERMIN WYKONANIA: data zakończenia: 30.04.2009

Kryteria oceny ofert: najniższa cena.



Zakres projektowany
Projekt obejmuje wykonanie remontu ul. PCK wraz z budową nowego chodnika po południowej stronie jezdni, wybudowanie nowego skrzyżowania typu rondo, a także renowację po robotach kanalizacyjnych ul. Wita Stwosza w Mysłowicach. Skrzyżowanie ul. PCK z ul. Gagarina zaprojektowano jako trójwylotowe skrzyżowanie typu rondo z nieprzejezdną wyspą środkową, na której pozostawiono istniejącą stacje transformatorową.

Odwodnienie
Zaprojektowano odwodnienie powierzchniowe za pomocą spadków poprzecznych i podłużnych. Wody opadowe z jezdni będą odprowadzane grawitacyjnie poprzez odpowiednie spadki poprzeczne i podłużne do projektowanych wpustów kanalizacji deszczowej. Na odcinkach, gdzie występują minimalne spadki podłużne dla lepszego i szybszego odprowadzenia wód deszczowych ilości wpustów zostały odpowiednio zwiększone.

Roboty wykończeniowe
Po zakończeniu robót zasadniczych należy wzdłuż krawężników i obrzeży chodnika teren wyplantować i obsiać trawą teren na szerokość średnio 50 cm, natomiast wzdłuz ul. PCK po jej północnej stronie oraz pobocza na ul. Wita Stwosza należy utwardzić frezem.

Witam!
Niestety. Jedyne co mogę zrobić, to polecić Wam Michulca, tam będą wszelkie komentarze
Jeśli zastanawialibyśmy się nad czołgami, to rozpatrywanie ich klasy ma sens jedynie wtedy, jeśli zajmiemy się podobnym okresem. Np. wstępny z czołgami przedwojennymi, środkowy 1942-44, końcowy - z pełnym wykorzystaniem doświadczeń wojennych.
T-34 był daleko posuniętą modernizacją czołgu z 1921 roku. Daleko posuniętą, ale tylko modernizacją. W dodatku nawet nie czołgu, ale samochodu pancernego na kołach. Był to w gruncie rzeczy ważący ponad 25 ton czołg lekki. Nie nadawał się więc do zadań czołgu średniego - tzn. do prowadzenia walki z innymi czołgami, czy też do przerywania przygotowanej obrony przeciwnika. Nadawał się jedynie do rozpoznania i pościgu. Zadaniami walki i przełamywania miał zając się czołg T-50 dużo lepszy od "34" tyle że straszliwie skomplikowany w produkcji, co gorsza produkowany w Leningradzie. Fabrykę ewakuowano, tyle, że T-50 był tak skomplikowany, że na nowym miejscu nie poradzili sobie z jego produkcją. W sumie powstało go kilkadziesiąt sztuk. Niestety, nie mając czołgu klasy „MBT” musieli Sowieci przystosować do tego T-34, co nie było takie łatwe. Np. działo L11 było optymalizowane do walki na zapleczu wroga – miało niszczyć ciężarówki, wozy taborowe, kolumny piechoty. Nie nadawało się do niszczenia czołgów, ani gniazd oporu piechoty – nie było zbyt celne. (Zwróćcie uwagę, że w prawie żadnych danych t-t nie ma takich wartości jak „celność”, „jakość optyki”, „kątowa prędkość naprowadzania”; danych dużo. ważniejszych od szybkostrzelności. Nie ma także danych amunicji – pociski ppanc. do L11 to były granaty przeciwbetonowe – trochę inne niż przeciwpancerne – po uderzeniu w utwardzaną powierzchniowo płytę pancerną rozsypywały się – płyta była dla nich za twarda. Nie był dla nich zbyt twardy beton. Nb. dzisiaj nie jesteśmy w stanie wyprodukować w Polsce nie łamiącego się przy uderzeniu rdzenia ppanc. do 125mm Rapiry.) Tak samo silnik – nadawał się do długich marszy, ale nie do krótkotrwałych wysiłków na polu walki. To że można go było rozpędzić do 50 kilometrów nie znaczy nic. Pz-III testowany na Kubince osiągnął prędkość 79,6 kilometrów na godzinę. Niemcy zawsze podawali 42km/h, bo więcej nie było im do niczego potrzebne. Zróbcie doświadczenie: pojedźcie samochodem po polu z prędkością 42km/h – głowa wam odpadnie. A teraz, żeby wprowadzić „battlefield reality” załóżcie na głowę ocynkowaną wannę Nawet brytyjskie czołgi szybkie (Crusadery, Chavaliery, Cromwelle) miały prędkość maksymalną REDUKOWANĄ fabrycznie!
Wracając do armat: sześciofuntówka brytyjska montowana na Churchillach przebijała czołowy pancerz Tygrysa. 85 mm T-34 tego nie potrafiła. Nie sama balistyka wewnętrzna się liczy (głównie masa i prędkość początkowa), ale także balistyka zewnętrzna – głównie to, jak szybko pocisk traci prędkość. Istotne jest także czy pocisk po uderzeniu w pancerz nie rykoszetuje oraz jak przekazuje mu energie kinetyczną.
T-34 jest najgorszym czołgiem drugiej wojny światowej i jedyną zaletą jest jego – sui generis – uroda.
T-34 – wbrew temu co było tu sugerowane – przestało być produkowane w chwili zakończenia wojny. Został od razu zamienione na dużo lepszy – ale też nie idealny – T-54/55. Był jednak produkowany w krajach satelickich: dla mięsa armatniego. Od 1944 roku ciężar walki z czołgami przejmują – jeśli nie chcecie Shermanów – Zwieroboje: Su122, Su 152, Su85, Su100, ISU122, ISU 152. Nie mówiąc już o Isach, które w 1945 roku stanowiły 50% sowieckiego uzbrojenia. Po za tym, większość czołgów niemieckich jest na zachodzie zwróćcie uwagę w podawanych tu tabelkach ile Niemcy mają czołgów, a ile dział pancernych!
Ciekaw jestem CIA Twoich danych o tych testach berlińskich, gdzie można je znaleźć???
P.S. 76,2 montowane na Shermanie było armatą amerykańską. Anglicy montowali na co trzecim Shermanie najlepsze działo ppanc. II wś tzn. 17pd.

Pozdrawiam wszystkich
Ksenofont